Uit Herma’s dagboek juli 2017, N’Zao, Guinee

De dag invulling van Gerrit en mij ziet er heel verschillend uit, al zijn er ook vaste momenten die we delen.

We starten de dag samen om half zeven en een van ons gaat dan meteen even een baguette kopen bij de bakker in het dorp. Dan ontbijten we met heerlijk warm versgebakken brood, een banaantje en eigengemaakte yoghurt. Klinkt niet gek toch? Daarna gaan we samen naar de kapel voor de dagopening met de ziekenhuisstaf. Bijbelstudie, worship en een keer per week een klinische les. Dan terug naar het gasthuis voor wat lezen, bidden en voor Gerrit: voorbereiden op het komende gesprek: de planning, strategie en voortgang.

Dan nog een kop koffie samen en daarna gaat Gerrit aan het werk met Antoine, de directeur van de kliniek. Dat werk bestaat uit een heleboel praten over de visie van Antoine op de toekomst van de kliniek, ontwikkelen van een strategisch beleidsplan en het werken aan een structuur voor de kliniek die past bij de groei en ontwikkeling van het ziekenhuis.

Deze gesprekken helpen Antoine om te groeien in zijn rol als directeur en Gerrit ondersteunt en coacht hem door de vragen die hij stelt, managementmodellen toe te passen en de ervaring die hij meebrengt. Het is mooi om te zien hoe de samenwerking verloopt en hoe ze elkaar in zo’n korte tijd al begrijpen.

Ondertussen ga ik nog wat klusjes doen: yoghurt maken, voorbereiden van het eten of een wasje en daarnaast ben ik weer bezig om mijn Frans op te halen en bij te leren; het zou fijn zijn om beter te kunnen communiceren met de mensen hier!

Daarna maak ik een wandeling of ga ik met Sarah (een Australische, ergotherapeut en vrouw van dr. Peter) naar de kliniek om te kijken hoe zij werkt met een patiënt. Elke dag is ze bezig met een moeder met een baby van rond een jaar. De moeder heeft al vanaf ze kind was epilepsie en ze is verstandelijk beperkt. Ze heeft bijna geen familie die naar haar omkijkt, enkel een oude oma. Jaren heeft ze vastgelegen aan een ketting omdat ze als bezeten werd gezien. Nu loopt ze weer vrij rond, maar het is triest om haar en haar baby te zien. Mannen uit de omgeving maken misbruik van haar en ze weet niet eens wie de vader van haar kind is. Sarah probeert de ontwikkelingen van het kleine meisje te stimuleren door spelletjes en oefeningen met haar te doen. De hoop is dat ook de moeder daar van leert om met haar kind te spelen.

Toen ik er voor het eerst bij zat schrok ik van de situatie: het kind is ondervoed, ze stinkt, heeft vieze kleren aan en een doorweekte luier, en maakt totaal geen oogcontact. Het lukte Sarah nauwelijks om respons te krijgen en de moeder zat er zwijgend bij zonder zichtbare interesse. Volgens Sarah was dit de normale gang van zaken. Het eerste dat in mij opkwam was: “Dit kind moet in bad!” Dat zei ik ook en Sarah vond het meteen een goed plan. We zochten spullen bij elkaar; een grote emmer, zeep, handdoeken, een paar oude theedoeken en een plastic zak als luier en kleertjes van een grote pop die we ergens in het ziekenhuis vonden. Sarah heeft (nog) geen kinderen en dus mocht ik Louise voor het eerst een bad geven. Zodra ze de emmer met water zag begon ze te schreeuwen en met haar armpjes naar het water te graaien. Wou ze zo graag in bad? Nee, het bleek dat ze enorme dorst had! Ze probeerde het water te pakken en in haar mondje te stoppen. Snel haalden we een beker en water voor haar. Ze dronk en dronk en dronk, tot wij haar tegenhielden, haar lijfje zou de hoeveelheid water in een keer niet kunnen verwerken; minstens een halve liter!

Daarna mocht ze in bad, wat een feest! Ze genoot er zichtbaar van en was er maar moeilijk weer uit te krijgen. Nadat ze was aangekleed en wat gegeten had was ze helemaal ontspannen en tevreden en viel ze in mijn armen in slaap. Sarah en ik hebben tot slot nog samen voor moeder en kind gebeden. Wat een uitzichtloze situatie, wat een machteloos gevoel om niet meer te kunnen doen dan dit. Toch waren we samen blij dat we in dit kleine gebaar de liefde van de Here Jezus konden laten zien, de rest moeten we aan Hem overlaten.

Comments

  1. Hennie Kuijer

    Wàt een verhaal! De enige enige troost is dan nog; -de rest moeten we aan Hem overlaten- zoals je schreef…..maar wàt een ellende. Dank je Herma voor wat je deed….

  2. Lisanne

    Pfff wat een aangrijpend verhaal.. 🙁 Fijn dat je je liefde en aandacht kon geven en het in Zijn Handen mag leggen. Bedankt voor het delen en zoals Hennie al zei; bedankt dat je dit doet! Xx

  3. Arco

    Ik las vanmorgen in Rome , 1 Kor 13 , ‘Kortom, er zijn drie dingen die blijven: geloof, hoop en liefde. Maar de liefde is het voornaamste.’
    ‭‭1 Korinthiërs‬ ‭13:13‬ ‭HTB‬‬
    http://bible.com/75/1co.13.13.htb

    Hoe belangrijk is de liefde te tonen, heel concreet en praktisch! Mooi Herma, wees gezegend

  4. Paulien

    Prachtig en ontroerend- want je hebt weer een klein stukje van Jezus mogen laten zien en doorgeven! Ik bid voor jullie! Liefs

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.